Sauber

PP Sauber AG
rok założenia: 1970
narodowość: Szwajcaria
debiut w F1:
Panasonic South African Grand Prix - 1993
pierwsze zwycięstwo:
-
lata aktywne: 1993- 2005; 2010-to date
internet: www.sauberf1team.com
siedziba: Hinwil
szef: Monisha Kaltenborn
adres:
PP Sauber AG
Sauber - osiągnięcia i statystyki
mistrzostwo konstruktorów:
ilość zgłoszonych samochodów:: 728
ilość wyścigów: 353
ilość zwycięstw: 0
ilość 2 miejsc: 2
ilość 3 miejsc : 8
ilość zdobytych pole position: 0
ilość startów z pierwszego rzędu: 3
ilość najszybszych okrążeń podczas wyścigu: 3
ilość dnf: 233
 
Sauber - punkty zdobyte w poszczególnych sezonach:
sezon punkty miejsce w klasyfikacji konstruktorów
2017 0 9
2016 2 10
2015 36 8
2014 0 10
2013 57 7
2012 126 6
2011 44 7
2010 44 8
2005 20 8
2004 34 6
2003 19 6
2002 11 5
2001 21 4
2000 6 8
1999 5 8
1998 10 6
1997 16 7
1996 11 7
1995 18 7
1994 12 8
1993 12 6
punkty w sumie: 504
 
lista startów
lista modeli
lista kierowców
lista producentów silników
lista dostawców opon
lista dostawców oleju
historia zespołu
Peter Sauber ze Szwajcarii chciał być kierowcą wyścigowym, jak wielu innych obecnych szefów zespołów. Jego pierwsze starty miały miejsce za kierownicą zmodyfikowanego podstarzałego Volkswagena Beetle'a (popularnego 'Garbusa'). Następnie jego zainteresowania skierowały się na wyścigi górskie, w tym celu wybudował pierwszy pojazd firmowany jego nazwiskiem. Nosił on oznaczenie C1 (do dziś bolidy Petera Saubera są w ten sposób kodowane, a 'C' to pierwsza litera imienia jego żony, Cecylii). Za kierownicą tego pojazdu w 1970 wygrał Szwajcerskie Mistrzostwa w wyścigach górskich, po C1 nastąpiło pare innych aut przeznaczonych do "hillclimb'u". C5 napędzany silnikiem BMW był autem "Grupy 6", lecz przeznaczonym już do wyścigów płaskich, w których Sauber widział swe "przeznaczenie". Prowadzony przez Herberta Mullera, Sauber C5 wygrał "Interserie" w 1976 roku. To samo auto pojawiło się także w LeMans, za kierownicą zasiedli Eugen Strahl i Peter Bernard, lecz wyeliminowały ich problemy techniczne. Kolejny rok, to kolejne odwiedziny LeMans; tym razem prowadził Marc Surer (także kierowca Formuły 1, dziś komentator wyścigów F1 na kanale Premiere World w Niemczech), lecz ponownie awaria auta nie pozwoliła ukończyć legendarnego wyścigu.

Gdy fundusze nie wystarczały już na starty w tak drogich imprezach, jak 24 godziny LeMans, Peter Sauber w 1979, zdecydował się "przekwalifikować" z budowy wyścigowych prototypów na bolidy Formuły 3. Przygotowane przez niego trzy Lolę, prowadzone przez Beat'a Blattera, Eddy Kobelta i Maxa Welti zakończyły Szwajcarskie Mistrzostwa Formuły 3 kolejno na miejscach 1-2-4. Max Welti od tego czasu zacieśnia współprace z zespołem i z kierowcy staje się jednym z zarządzających zespołem Saubera, na stanowisku dyrektora sportowego. Po okresie startów w Grupie 4, Grupie 5 i Mistrzostwach Procar (jego kierowcami byli m. in. Hans-Joachim Stuck, Nelson Piquet, Dieter Quester i Marc Surer), szwajcarski zespół zdecydował się na budowę nowego C6 na sezon 1982 wspólnie z zakładami Seger & Hoffman. Auto nie było udanym projektem (silnik), więc Peter Sauber zaczął poszukiwać nowej jednostki napędowej. Zdecydowano się na widlastą ośmiocylindrowy motor Mercedesa, dzięki któremu rozpoczęto starty w serii wyścigów 'Grupy C'. Decyzja okazała się trafna i w tym samym roku (1982 przyp. autor) Mike Thackwell i Henri Pescarolo (Francuz to były kierowca Formuły 1, jak i do niedawna aktywny kierowca w wyścigach klasy prototypów w LeMans. Do dziś jego własny zespół , wspierany przez Peugeota startuje w Europejskich Mistrzostwach Prototypów) na aucie Sauber-Mercedes wygrali wyścig o nazwie "1000 kilometrów Nurburgringa". Sukcesy szwajcarskiego zespołu nie umknęły uwadze Mercedesa i w 1988 gigant ze Studgartu powołał oddzielny dział inżynierów i mechaników wspierający zespół Saubera, o nazwie Mercedes-Benz Competition Department. W 1988 Jean-Louis Schlesser (dziś rajdy terenowe, m. in. zwycięstwo w Paryż-Dakar na buggy własnej produkcji) wygrał pięć wyścigów kończąc sezon wysoko w Światowych Mistrzostwach Aut Sportowych. Dzięki temu Mercedes w pełni przekonał się co do Saubera i w 1989 stał się oficjalnym zespołem tej marki w wyścigach aut sportowych. Kolejne dwa sezony (89 i 90) zostały zdominowane przez auta Sauber-Mercedes (sezon 89 - wygranie 7 z 8 rund; sezon 90 - wygranie 8 z 9). W 1989 Sauber w końcu wygrywa LeMans i to na pozycjach 1-2.

W 1991 zaczęły się wstępne przygotowania do debiutu w Formule 1. W lipcu tegoż roku Dr. Harvey Postlethwaite został zaangażowany na stanowisku dyrektora technicznego zespołu Sauber-Mercedes i nadzorował 2-letnie przygotowania do startu w wyścigach Grand Prix. W grudniu Mercedes odwołał swój program F1, lecz w dalszym ciągu nieoficjalnie wspierał wysiłki Saubera w celu stworzenia zespołu F1. Zespół w pierwszym sezonie używał silników V10 Ilmora (dziś ta firma odpowiada za jednostki Mercedesa w F1), lecz w wyniku uzyskiwanych (dobrych) rezultatów przemianowano je na Sauber V10 w 1993, a następnie Mercedes V10 w 1994, lecz sezon 94 oprócz znanych ogółowi śmiertelnych wypadków na Imola (Senna - Williams oraz Razenberger - Simtek), był ciosem dla Saubera. Podczas Grand Prix Monako poważnemu wypadkowi uległ obiecujący talent z Austrii, Karl Wendlinger (to z nim Michael Schumacher startował w Mistrzostwach Świata Aut Sportowych na Sauberze C291). Gdyby tego było mało w 1995 Mercedes zrywa współprace z Sauberem (która trwała prawie 10 lat) i rozpoczyna do dziś trwającą kooperację z McLarenem. Młody szwajcarski zespół został postawiony w trudnej sytuacji. Z pomocą "przybył" Ford ze swoimi jednostkami V8 Zeteca. Ford już od lat oficjalnie nie angażował się w Formułę 1, tak aby mieć swój jeden "fabryczny" zespół, natomiast dostarczał on silniki wielu stajniom wyścigowym. Jednostki Forda były tanie, ale i co za tym idzie słabe a Sauber skazany był na nie przez dwa kolejne sezony (1995 i 1996). Ale i przed sezonem 1995 odżyła wiara we własne siły, Dietrich Mateschitz podpisał kontrakt z Sauberem i jako główny sponsor pojawiła się firma Red Bull (producent napojów energetycznych), a Fritz Kaiser dołączył do zespołu jako dyrektor działu odpowiedzialnego za reklamę i promocję (otrzymał także pewien procent udziałów w zespole). Postać Fritza Kaisera w historii Saubera ma szczególne zasługi, to dzięki jego staraniom zawdzięczamy dzisiejszą nazwę zespołu "Sauber-Petronas". Malezyjski gigant paliwowy podpisał umowę z Sauberem na budowę swoich własnych silników, o nazwie Petronans V10, lecz jeszcze przed ukończeniem pierwszego prototypu podpisano kontrakt z Ferrari, który gwarantował o sezon starsze silniki z Maranello. Współpraca rozpoczęła się wraz z początkiem 1997 roku i trwa do dziś.

Współpraca między Sauberem i Kaiserem jednak nie układała się najlepiej, głównym teamtem sporu między nimi była przyszła wizja rozwoju zespołu, a gdy Saubera poparł Mateschitz, Kaiser zrezygnował i w 1999 odszedł z zespołu. Po kiepskim początku 2000 roku i słabym sezonie 1999, dyrektor techniczny Leo Ress został zastąpiony przez Willi Rampfa, który pracuje u Saubera do dziś. Mimo wszystko rezultaty w 2000 były kiepskie (a to m. in. z powodu przestarzałości konstrukcji kolejnych bolidów. Od 1998 były to kolejne ewolucje jednej "wizji" Leo Reesa). Dopiero w 2001 Rampf zaprojektował i nadzorował prace nad kompletnie nowym "C". Przed sezonem roku 2001 zespół zdecydował się także na ryzykowny krok zatrudniając debiutanta, Fina Kimiego Raikkonena, oraz Niemca Nicka Heidfelda, który miał zaledwie jeden sezon za sobą w słabym zespole Alana Prosta), ryzyko opłaciło się i sezon 2001 był najlepszym w dotychczasowej historii Saubera. Zakończyli zmagania na 4. miejscu w klasyfykacji konstruktorów, a Heidfeld wywalczył swoje pierwsze miejsce na podium (3. miejsce w Grand Prix Brazyli). Jesienią tego roku szef Red Bulla, Dietrich Mateschitz odsprzedał swoje udziały spowrotem Peterowi Sauberowi, które ten później sprzedał szwajcarskiemu bankowi "Credit Suisse", który do dziś jest sponsorem. Ryzyko z zatrudnieniem młodego Raikkonena opłaciło się, został on wykupiony przez McLarena za wiele milionów dolarów, a te pozwoliły rozpocząć budowę własnego tunelu aerodynamicznego w Hinwil. W 2002 Heidfeldowi partnerował kolejny debiutant, Brazylijczyk Felipe Massa. Sezon był przeciętny jeżeli chodzi o rezultaty. Massa został "przekazany" Ferrari i tam objął stanowisko drugiego kierowcy testowego (obok Luci Badoera). W 2003 (i na jedno Grand Prix w 2002) wrócił do zespołu doświadczony Heinz-Harald Frentzen, który reprezentował zespół w latach 1994-1996, a ten sezon jak sie okazało miał być jego pożegnalnym (dziś startuje w serii wyścigów aut turystycznych DTM, podobnie jak Jean Alesi, także byłego kierowcy Saubera).

Sezon 2004 to powrót Felipe Massy, oraz podpisanie kontraktu z Giancarlo Fisichellą (jednym z bardziej doświadczonych kierowców w stawce). Nowy Sauber to prawie idealna kopia Ferrari F2003-GA, a silniki które otrzymali w tym sezonie, są zbliżone do aktualnych silników z Maranello jak nigdy przedtem, a to za sprawą nowego regulaminu (jeden silnik na jeden weekend)