Minardi

Minardi Team S.p.A.
rok założenia: 1972
narodowość: Włochy
debiut w F1:
John Player Special Grande Premio do Brasil - 1985
pierwsze zwycięstwo:
-
lata aktywne: 1985- 2005
internet: www.minardi.it
siedziba: Faenza
szef: Giancarlo Minardi /Paul Stoddart
adres:
Minardi Team S.p.A.
Minardi - osiągnięcia i statystyki
mistrzostwo konstruktorów:
ilość zgłoszonych samochodów:: 698
ilość wyścigów: 340
ilość zwycięstw: 0
ilość 2 miejsc: 0
ilość 3 miejsc : 0
ilość zdobytych pole position: 0
ilość startów z pierwszego rzędu: 1
ilość najszybszych okrążeń podczas wyścigu: 0
ilość dnf: 391
 
Minardi - punkty zdobyte w poszczególnych sezonach:
sezon punkty miejsce w klasyfikacji konstruktorów
2005 7 10
2004 1 10
2003 0 10
2002 2 9
2001 0 11
2000 0 10
1999 1 9
1998 0 10
1997 0 11
1996 0 10
1995 1 10
1994 5 10
1993 7 8
1992 1 11
1991 6 7
1990 0 11
1989 6 10
1988 1 10
1987 0 14
1986 0 11
1985 0 10
punkty w sumie: 38
 
lista startów
lista modeli
lista kierowców
lista producentów silników
lista dostawców opon
lista dostawców oleju
historia zespołu


Historia startów Minardi sięga późnych lat 60-tych. W 1974 zespół obrał nazwę Scuderia Everest. Wystawiał bolidy March-BMW dla Giancarlo Martiniego i Lamberto Leoniego. Dwa lata później dzięki Enzo Ferrariemu team otrzymał dwa bolidy Ferrari 312T, w celu promowania młodych kierowców z Włoch. Giancarlo Martini rozbił jeden z nich na warm-up lap podczas Race of Champions na torze Brands Hatch. Auto udało się naprawić i pojawili się jeszcze w tym samym roku na International Trophy. Po tych wydarzeniach zespół skupił się na bolidach March-BMW. Martini skończył sezon Europejskiej Formuły 2 na 6. miejscu.

W 1977 Minardi zakupił Martini-Renault dla Giancarlo Martniego, przy okazji podpisując umowę z Ferrari na dostawę silników Dino do dwóch nadwozi Ralt. Ralt-Ferrari prowadzone były przez Gianfranco i Leoniego Brancatellich. Zespół odnosi swoje pierwsze zwycięstwo na torze Misano. W tym samym roku w barwach Minardi startują Elio de Angelis, Beppe Gabbiani i Clay Regazzoni na Chevron-Ferrari.

W 1980 do zespołu dołącza Piero Mancini, bardzo znana postać we włoskim sporcie motorowym, i były inżynier Ferrari - Giacomo Caliri, który miał za zadanie stworzyć nadwozie Formuły 2. Zostały wybudowane dwa bolidy Minardi-BMW FLY280s. Ścigały się one w sezonie 1980 w Europejskiej Formule 2, za kierownicą Miguel-Angel Guerra oraz w drugim aucie na zmiane Bruno Corradi, Beppe Gabbiani i Johnny Cecotto. Sezon minął bez sukcesów. 1981 rok zaczyna się od stworzenia FLY281. Giancarlo Minardi podpisuje kontrakt z Michele Alboreto, którego partnerem zostaje Cecotto. Włoch zdobywa pole postion w Pau i wygrywa wyścig w Misano. Po udanym sezonie Alboreto przechodzi do Formuły 1, natomiast zespół nabywa dwóch młodych kierowców w 1982:Alessandro Nanniniego i Paolo Barillę. Caliri modyfikuje silnik BMW, do specyfikacji B. Nannini zaskakuje wszystkich w swoim debiucie w F2 na torze Silverstone zajmuje 5. miejsce, i kończy sezon drugim miejsce w Misano.

Nadwozie FLY283 było pierwszym zbudowanym z kompozytów. Stworzone zostało z myślą o Formule 1 w 1984, lecz program został zawieszony, gdyż nie udało się znaleźć silnika z turbodoładowaniem. Podczas sezonu odbyły się testy tego nadwozia z silnikiem Alfy Romeo, lecz Alfa odmówiła. Nannini nadal startuje w F2 lecz bez większych sukcesów. Mancini namawia Carlo Chitiego aby opuścił zespół. W ten sposób powstawje firma zajmująca się silnikami - Motor Moderni. Pierwszym silnikiem z którym Minardi pojawiło się w Formule 1 był popularny Ford Cosworth. Nannini ciągle nie miał super licencji, więc kierowcą był Pierluigi Martini. Silniki były słabe i nietrwałe, pod koniec roku Martini powrócił do F3000.

Nannini wkońcu otrzymał pozwolenie na starty, partnerował mu w tej chwili Andrea de Cesaris. Mimo to zespół ciągle boryka się z problemami, w końcu de Cesaris opuszcza zespół i zostaje zastąpiony Adrianem Camposem. Wkońcu i Nannini odchodzi do Benettona. W sezonie 1988 Minardi napędzane jest Cosworthem DFZ. Do Camposa dołącza Luis Sala. Minardi M188 jest o wiele lepszym autem, co pozwala zdobyć pierwszy w historii punkt w Formule 1. 16 czerwca na wyścig w Detroit Pierluigi Martini zastępuje Camposa i dociera 6. na metę. Zespół zatrudnia 27-letniego Aldo Costę (specjalista od zawieszeń, w Minadi pozostał do 1995, by przejść do Ferrari) i z Wielkiej Brytanii sprowadza Nigela Cowperthwaite'a, który zajmuje sie areodynamiką (Zaczynał z Lotusem, później został zauważony przez Dallarę, w F1 z Minardi do 1998 roku).

W sezonie 1989 Minardi staje się głównym zespołem dostawcy opon - Pirelli. Podczas Grand Prix Wielkiej Brytanii Pierluigi Martini startujący z 10. pozycji dociera do mety na dobrym 5. miejscu, tuż przed kolegą z zespołu Luisem Salą. Te punkty także pozwoliły "uwolnić się" od sesji pre-kwalifikacyjnych. W Portugalii Martini po starcie z piątej pozycji, utrzymuje ją, i zdobywa dwa, kolejne cenne punkty i co najważniejsze w tym wyścigu po raz pierwszy, i jedyny, auto Minardi prowadzi w wyścigu. 5 listopada w Australii Martini ponownie dociera do mety w czołowej szóstce. Po starcie z bardzo dobrej trzeciej(!) pozycji (kwalifikuje się także w drugim rzędzie w Jerez), finiszuje szósty. Minardi kończy sezon na 9. miejscu z 6 punktami. Martini jest 14 w klasyfikacji kierowców, a Perez Sala 26.

Sezon 1990 Pierluigi Martini rozpoczyna od zakwalifikowania się w pierwszym rzędzie Grand Prix USA (Phoenix). Ciągle brakuje funduszy, a mimo dobrego startu nie zdobywa żadnego punktu.

Giancarlo Minardi przed sezonem 1991 zapewnił zespołowi mocne silniki V12 od Ferrari, lecz w ostatniej chwili Ferrari podpisuje umowę z Pioneerem, który miał być sponsorem Minardi, więc kłopoty finansowe pozostają. Mimo tego jest to najlepszy sezon Minardi w historii. Martini dociera od mety dwa razy na 4. miejscu. Sezon ponownie kończy się z sześcioma punktami na koncie, lecz tym razem na 7. pozycji wśród konstruktorów. Martini jest 11. w klasyfikacji indywidualnej.

Na kolejny sezon nie udało się zapewnić silników Ferrari. Minardi podpisał umowę z Lamborghini na dostawę ich V 12. Mordibelli dołączył do Chrisiana Fittpaldiego. Pieniądze ciągle stanowią największy problem, we Francji Fittipaldi ulega poważnemu wypadkowi i zostaje zastąpiony przez Alessandro Zanardiego, powrócił jednak przed końcem sezonu i zdobył jedyny punkt Minardi w sezonie, w Japonii.

Nadwozie do sezonu 1993 projektuje Gustav Brunner (współpracował m.in. z ATS, RAM, Ferrari, Zakspeed, Leyton House-March. W połowie sezonu 1993 został zatrudniony przez Ferrari. Pozostał tam przez 5 kolejnych lat, by w 1998 powrócić do Faenzy. Na początku 2001 został zatrudniony przez Toyotę i pracuje tam do dziś). Napęd nowego M193 stanowi silnik V8 Forda. Kierowcami zostają Fittipaldi i Fabritzio Barbazza. Pod koniec roku Minardi mające bardzo poważne problemy finansowe łączy się ze Scuderią Italią. Mimo tego sezon kończą na 8. pozycji wśród konstruktorów z 7 punktami (4. miejsce Fitipaldiego w RPA, 5. w Monako, dwa 6. miejsca Barbazzy na Donington i Imola).

Brunner odchodzi do Ferrari lecz zespół posiada bardzo dobrych kierowców przed sezonem 1994 - Alboreto i Martiniego. Minardi-Ford zdobywa 5 punktów (6. miejsce Alboreto w Monako, Martini dociera 5. w Hiszpanii i Francji) i kończy sezon na 10. miejscu. Te dobre rezultaty pozwoliły podpisać wstępny kontrakt z firmą Mugen Honda na dostawy silników, lecz w końcu to Liger je otrzymał.

Rok 1995 to znowu sezon z V8 od Forda. Kierowcami są Pedro Lamy (jedyny punkt w ostatnim wyścigu w Australli), Pierluigi Martini i Luca Badoer.

Na rok 1996 podpisany zostaje kontrakt z Giancarlo Fisichellą, który zostaje partnerem Pedro Lamy. Problemy finansowe znowu dają o sobie znać. Giancarlo Minardi zmuszony jest sprzedać 70% udziałów nowemu konsorcjum, kontrolowanego przez Briatore, w którego skład wchodził także Gabriele Rumi z Fondmetalu i były kierowca Alesandro Nannini. Minardi i Scuderia Italia zachowały po 14,5% udziałów. Fisichella został sprzedany do Jordana. Na 1997 rok w zespole pojawili się Włoch Jarno Trulli i Japończyk Ukyo Katayama. Katayama wniósł sponsorów, silniki V8 pochodziły od firmy tuningowej HART. Minardi w 1997 startuje z oponami Bridgestone. Do tej pory od 1991 używano Goodyearów.

Porozumienie miedzy Minardim a Briatore nie trwało długo. Flavio starał się sprzedać zespół British American Tobacco (w końcu BAT zakupił Tyrrella. Dziś ten zespół to B.A.R.). Minardi i Rumi zablokowali sprzedaż zespołu i w Rumi wykupił udziały Briatore. Zainwestowano w zatrudnienie nowych ludzi, Gustav Brunner został namówiony do powrotu do Faenzy. Powrócili także Cowperthwaite i Cesare Fiorio. Sponsorów i pieniądze wnieśli Japończyk Shinji Nakano i Argentyńczyk Esteban Tuero, lecz rezultaty były bardzo słabe.

W 1999 roku Minardi po raz pierwszy wystawiło auto z Ford-owską jednostką V10. Nowi kierowcy, Hiszpan Marc Gene (który zapewnił wsparcie Telefonici) oraz Włoch Luca Badoer zasiedli za sterami nowego M01. Gene zdobył punkt podczas chaotycznego wyścigu na torze Nurburgring, tym samym przerwał złą passę trwającą od 3 lat, w których to Minardi nie było w stanie przebić się do czołowej szóstki w żadnym wyścigu. Mimo tego Gabriele Rumi próbował sprzedać zespół, lecz próba nie powiodła się.

Rok 2000 rozpoczął się od informacji, iż Rumi wykupił prawa od Forda na tuning ich silników. Od tej pory silniki te występowały pod nazwą Fondmetal V10. W połowie 2000 roku znowu była próba sprzedaży Minardi południowo amerykańskiemu konsorcjum telewizyjnemu PSN (PanAmerican Sport Network), lecz umowa nie została sfinalizowana i w styczniu 2001 roku zespół przejął Australijski biznesmen, właściciel linii lotniczych European Airlines, Paul Stoddart.

Na bazie M02 z 2000 roku stworzono PS01. Kierowcami zostali młody Hiszpan Fernando Alonso i Brazylijczyk Tarso Marques, który podczas Grand Prix Włoch na torze Monza zastąpiony został przez Malezyjczyka Alexa Yoonga. Po odejściu Brunnera do programu Toyoty, dyrektorem technicznym znowu został Tredozi (w Minardi od 1996 do 1998). Kończy się czteroletnia współpraca z Bridgestone i podpisany został także kontrakt z firmą oponiarską Michelin. Zadowalające rezultaty uzyskuje jedynie Fernando Alosno, który w 2002 obejmie funkcje testera w Benettonie, by w 2003 znaleźć się za kierownicą Renault.

Alex Yoong pozostaje na rok 2002 w Minardi zapewniając tym samym pieniądze od sponsorów. Silniki o oznaczeniu AT02 V10 dostarcza Asiatech, która rok wcześniej współpracowała z Arrowsem. Drugim kierowcą zostaje utalentowany Australijczyk Mark Webber, do tej pory ścigający się w F3000. Już w swoim pierwszym wyścigu Zdobywa dwa cenne punkty kończąc wyścig na 5. miejscu. Alex Yoong natomiast często nie kwalifikuje się do wyścigu (limit 107% przyp. autor), a i w samych wyścigach sekundy dzielą go od przed ostatnich miejsc. Dlatego na Grand Prix Belgi w drugim Minardi zasiada Anthony Davidson (dziś trzeci kierowca B.A.R.), Yoong wraca w Monzy, lecz mimo tego iż te obiekty znał z roku poprzedniego, to nie jest wstanie nawiązać walki z końcówką stawki. Webber w 2003 przechodzi do Jaguara, zespół rezygnuje z "usług" Alexa Yoonga. Na ich miejsce zatrudniony jest doświadczony Holender Jos Verstapen, oraz kolejny młody kierowca z F3000 Justin Wilson. Verstapen zapewnia wsparcie firmy Trust, natomiast Justin sprzedaje swoje udziały w przyszłych ewentualnych wynikach, na sumę 2,1 miliona dolarów. Zespół jak co roku boryka się z problemami finansowymi, w ciągu sezonu Bernie Ecclestone pomaga przetrwać najmniejszemu zespołowi w stawce. Gdy po Grand Prix Wielkiej Brytanii Jaguar rezygnuje z Antonio Pizzoni, Justin Wilson obejmuje drugi zielony bolid, natomiast na miejsce w Minardi pojawia się szczęśliwy zwycięzca wyścigu F3000 w Monako, Duńczyk Nicolas Kiesa. Zespół jako jedyny, kończy sezon z brakiem jakiegokolwiek punktu na swoim koncie.

W sezonie 2004 barwy zespołu z Faenzy reprezentować będą Węgier Zsolt Baumbartner i Włoch Gianmaria Bruni.