Tym razem cyrk Formuły 1 zawita do Księstwa Monako, gdzie odbędzie się szósta runda tego sezonu, a ja po raz kolejny zapraszam do zapoznania się z obszernymi ciekawostkami statystycznymi dotyczącymi tego GP.

Do tej pory rozegrano 56 rund wyścigu o Wielką Nagrodę Monako, który zawsze rozgrywany jest na ulicach Monte Carlo. Pierwszy wyścig F1 zaliczany do mistrzostw świata odbył się tam już w 1950 roku.

Długość toru: 3,340 km
Poprzednie konfiguracje:
1950: 3,180 km
1955-1972: 3,145km
1973-1975: 3,278 km
1976-1985: 3,312 km
1986-1996: 3,328 km
1997: 3,366 km
1998-1999: 3,367 km
2000-2002: 3,370 km
od 2003: 3,340 km

Ilość okrążeń: 78

Ograniczenie prędkości w alei serwisowej:
Treningi: 60 km/h
Kwalifikacje i Wyścig: 100 km/h

Czas gwarantujący kierowcy przejście do Q3 w roku 2009: 1:15.579s.

• Najwięcej samochodów na starcie do GP Monako: 1974 (27)
  

• Najwięcej samochodów na mecie GP Monako: 2007 (19)
  

• Najmniej samochodów na mecie GP Monako: 1966, 1996 (4)

KIEROWCY:
Najwięcej razy w GP Monako zwyciężył: Ayrton Senna (6)
Najwięcej razy z PP do GP Monako startował: Ayrton Senna (5)
Najwięcej razy FL podczas GP Monako uzyskał: Michael Schumacher (5)
Najwięcej razy na podium podczas GP Monako stawał: Ayrton Senna (8)
Najwięcej kilometrów na prowadzeniu podczas GP Monako przejechał: Michael Schumacher (1 459km)
Najwięcej punktów podczas GP Monako zdobył: Michael Schumacher (71)

KONSTRUKTORZY:
Najwięcej wygranych w GP Monako: McLaren (15)
Najwięcej PP w GP Monako: McLaren (11)
Najwięcej FL w GP Monako: Ferrari (16)
Najwięcej podiów w GP Monako: Ferrari (46)
Najwięcej kilometrów na prowadzeniu w GP Monako: McLaren (3 004 km)
Najwięcej punktów w GP Monako: Ferrari (319.5)

ROCZNICE:
1950: Pierwsze PP Juana Manuela Fangio
1950: Pierwszy wyścig Ferrari
1950: Pierwsze zwycięstwo Juana Manuela Fangio
1950: Pierwsze podium zespołu Ferrari
1950: Pierwsze podium silnika Ferrari
1955: Pierwsze zwycięstwo Maurice Trintignant
1956: 50. GP w historii
1958: Pierwsze PP Tony'ego Brooksa
1959: Pierwsze PP dla zespołu Cooper
1959: Pierwsze PP dla silników Climax
1959: Pierwsze zwycięstwo Jacka Brabhama
1960: Pierwsze PP dla zespołu Lotus
1960: Pierwsze podium zespołu Lotus
1960: Pierwsze zwycięstwo dla zespołu Lotus
1962: Pierwsze PP Jima Clarka
1967: Pierwsze zwycięstwo Denny'ego Hulme
1968: 50. podium zespołu Lotus
1969: Pierwsze PP Jackie Stewarta
1969: Pierwsze PP dla zespołu Matra
1971: 200. GP historii
1972: Pierwsze PP Emersona Fittipaldiego
1972: Pierwsze zwycięstwo Jeana-Pierre Beltoise
1976: 200. GP zespołu Lotus
1977: Pierwsze PP Johna Watsona
1977: 100. zwycięstwo dla silników Ford Cosworth
1978: Pierwsze zwycięstwo Patricka Depailler
1978: 150. GP zespołu McLaren
1979: 250. podium zespołu Ferrari
1979: 250. podium silnika Ferrari
1979: 250. GP zespołu Lotus
1980: Pierwsze PP Didiera Pironi
1982: Pierwsze zwycięstwo Riccardo Patrese
1984: Pierwsze PP silników TAG Porsche
1986: 50. zwycięstwo zespołu McLaren
1988: 150. podium zespołu McLaren
1989: 50. FL zespołu McLaren
1991: 350. GP zespołu McLaren
1994: Pierwsze PP Michaela Schumachera
1996: 50. GP silnika Mercedes
1996: Pierwsze zwycięstwo Oliviera Panisa
1997: Pierwsze PP Heinza-Haralda Frentzena
2002: 150. GP silnika Mercedes
2003: 550. GP zespołu McLaren
2004: Pierwsze PP Jarno Trullego
2004: Pierwsze zwycięstwo Jarno Trullego
2005: 200. GP silnika Mercedes
2007: 150. zwycięstwo zespołu McLaren


CIEKAWOSTKI:

• W 1950 roku GP Monako było drugą rundą pierwszego sezonu Mistrzostw Świata F1. 
• W 1955 w GP Monako Jean Behra i Cesare Perdisa z zespołu Maserati w trakcie wyścigu wymienili się samochodami, natomiast Piero Taruffi został po 50 okrążeniach zastąpiony przez Paula Frere w swoim Ferrari.
• Podczas GP Monako w 1956 roku Juan Manuel Fangio miał "fartowny" dzień. Startując z PP już na drugim kółku wpadł w bele słomy. Henry Schell i Luigi Musso próbowali go ominąć i sami wypadli z toru. Na 14 okrążeniu Fangio uderzył w portowy mur gnąc tylne koło. Na 15 przejął samochód od Eugenio Castolletiego i tak dojechał do 40 kółka. Na 54. okrążeniu drugi w wyścigu Peter Collins zjechał do boksu i oddał samochód Fangio, a Argentyńczyk dojechał nim jako drugi do mety.
• W 1957 również podczas wyścigu doszło do dwóch wymian samochodów: Harry Schell w wyniku uszkodzenia zawieszenia musiał wycofać się z wyścigu, po czym na 43 kółku przejął samochód od Giorgio Scarlattiego, choć i tak wyścigu nie ukończył z powodu wycieku oleju. Również w zespole Ferrari doszło do zamiany, kiedy to Mike Hawthorn w wyniku stłuczki musiał wycofać się z wyścigu, po pewnym czasie na kilka okrążeń przejął samochód Wolfganga von Tripsa, po czym zwrócił go pierwotnemu kierowcy, zaraz potem w samochodzie doszło do awarii silnika.
• Jim Clark opuścił GP Monako w 1965 roku, ponieważ wolał w tym czasie wystartować w Indianapolis 500. Zawody w USA oczywiście wygrał.
• Kiedy szykana w Monako była jeszcze ustawiona jako bardzo szybki, pojedynczy zakręt przejeżdżany prawie bez hamowania, zdarzało się tam sporo wypadków (w tym śmiertelny – Lorenzo Bandiniego w 1967 roku).
  Spośród tych, które skończyły się tylko zniszczeniem sprzętu, najbardziej efektowne były dwa, zakończone zatopieniem samochodu w basenie portowym i wyławianiem kierowcy z wody – najpierw Alberto Ascari utopił w 1955 roku Lancię, a 10 lat później Peter Hawkins zrobił to samo z prywatnym Lotusem. Trzecie miejsce w rankingu należy się stłuczce na 4 okrążeniu w 1957 roku. Peter Collins i Mike Hawthorn (obaj Ferrari) właśnie zaczynali się kłócić, kto był winien kolizji, kiedy z tyłu wjechał w nich Stirling Moss (Vanwall). Dalej już kłócili się we trzech…
• Jack Brabham nie miał szczęścia w 1970 roku. Przegrał wyścig o GP Monako na ostatnim okrążeniu, gdy wjechał w zabezpieczające tor bele słomy. To efekt pojedynku z Jochanem Rindtem o zwycięstwo.
• Przed GP Monako w 1982 roku firma Avon ogłosiła, że wycofuje się z dostarczania opon dla F1, zostawiając zespoły Ensign i Theodore bez żadnego zapasu. Pierwszy dzień kwalifikacji obie ekipy przesiedziały w garażach, aby nie narażać się na poważne sankcje finansowe za nieusprawiedliwioną nieobecność, a w tym czasie szefowie wisieli na telefonie i obdzwaniali wszystkich znajomych we Francji i we Włoszech. W końcu Holender Jan Lammers (Theodore) pojechał na pożyczonych oponach Goodyear, a Kolumbijczyk Roberto Guerrero (Ensign) – na oponach Avon odkupionych od pierwszego właściciela. Obaj nie zakwalifikowali się do wyścigu. W tychże zawodach na ostatnich trzech okrążeniach oglądaliśmy pięciu potencjalnych zwycięzców, z których tylko czterej byli świadomi swojej sytuacji. Derek Daly (Williams) o swej życiowej szansie dowiedział się dopiero z powtórek w telewizji. Riccardo Patrese (Brabham), pogodzony już z czwartym miejscem, omijał po kolei unieruchomionych konkurentów i został najbardziej zdziwionym zwycięzcą GP Monako w historii.
• W 1994 dwa pierwsze pola startowe podczas GP Monako pozostały puste - na znak pamięci Ayrtona Senny i Rolanda Ratzenbergera, którzy zginęli jedno GP wcześniej.
• W GP Monako w 1996 roku David Coulthard wystąpił w kasku Michaela Schumachera.
• W 2006 roku szef zespołu, Christian Horner wywiązując się ze swojej wcześniejszej obietnicy, że jeśli zespół Red Bull stanie na podium, to wskoczy nago do basenu. Horner wskoczył do basenu mając na sobie jedynie pelerynę Supermana.
• GP Monako stanowi też ważne tło dla nowego filmowego hitu (Iron Man 2). Jedna z walk między Iron Manem a jego wrogiem rozegrała się właśnie podczas GP Monako (oczywiście chodzi tutaj o rzeczywistość filmową).
• Aby przygotować ulice Monte Carlo na przyjęcie cyrku F1 potrzeba około 6 tygodni, zaś doprowadzenie miasta do ładu po imprezie potrzeba trzech tygodni.
• Wyścig w Monte Carlo jest jedynym w kalendarzu, który nie płaci za uczestnictwo w kalendarzu F1

W MONTE CARLO ZADEBIUTUJĄ:
- Jaime Alguersuari
- Kamui Kobayashi
- Nico Hulkenberg
- Witalij Pietrow
- Bruno Senna
- Karun Chandhok
- Lucas di Grassi


PODWÓJNE PODIA:
1963: BRM (Graham Hill, Richie Ginther)
1964: BRM (Graham Hill, Richie Ginther)
1986: McLaren (Alain Prost, Keke Rosberg)
1989: McLaren (Ayrton Senna, Alain Prost)
1999: Ferrari (Michael Schumacher, Eddie Irvine)
2001: Ferrari (Michael Schumacher, Rubens Barrichello)
2007: McLaren (Fernando Alonso, Lewis Hamilton)
2009: Brawn GP (Jenson Button, Rubens Barrichello)

PODWÓJNY PIERWSZY RZĄD:
1950: Alfa Romeo (Juan Manuel Fangio, Giuseppe Farina)
1974: Ferrari (Niki Lauda, Clay Regazzoni)
1976: Ferrari (Niki Lauda, Clay Regazzoni)
1979: Ferrari (Jody Scheckter, Gilles Villeneuve)
1988: McLaren (Ayrton Senna, Alain Prost)
1989: McLaren (Ayrton Senna, Alain Prost)
1992: Williams (Nigel Mansell, Riccardo Patrese)
1998: McLaren (Mika Hakkinen, David Coultahrd)
2007: McLaren (Fernando Alonso, Lewis Hamilton)

ZWYCIĘZCY GP MONAKO:

1950: Juan Manuel Fangio (Alfa Romeo) - po starcie z PP, dystans wyścigu pokonał w czasie: 3h 13m 18.700s, średnia prędkość: 98.701 km/h

• 2. miejsce: Alberto Ascari (Ferrari),                      3. miejsce: Louis Chiron (Maserati) 

1955: Maurice Trintignant (Ferrari) - po starcie z P9, dystans wyścigu pokonał w czasie: 2h 58m 09.700s, średnia prędkość: 105.915 km/h

• 2. miejsce: Eugenio Castellotti (Lancia), 3. miejsce: Jean Behra i Cesare Perdisa (Maserati)
  

1956: Stirling Moss (Maserati) - po starcie z P2, dystans wyścigu pokonał w czasie: 3h 00m 32.900s, średnia prędkość: 104.515 km/h

• 2. miejsce: Peter Collins i Juan Manuel Fangio (Ferrari),     3. miejsce: Jean Behra (Maserati)

1957: Juan Manuel Fangio (Maserati) - po starcie z PP, dystans wyścigu pokonał w czasie: 3h 10m 12.800s, średnia prędkość: 104.165 km/h

• 2. miejsce: Tony Brooks (Vanwall),     3. miejsce: Masten Gregory (Maserati)

1958: Maurice Trintignant (Cooper) - po starcie z P5, dystans wyścigu pokonał w czasie: 2h 52m 27.900s, średnia prędkość: 109.414 km/h 

• 2. miejsce: Luigi Musso (Ferrari),     3. miejsce: Peter Collins (Ferrari)

1959: Jack Brabham (Cooper) - po starcie z P3, dystans wyścigu pokonał w czasie: 2h 55m 51.300s, średnia prędkość: 107.304 km/h

• 2. miejsce: Tony Brooks (Ferrari),     3. miejsce: Maurice Trintignant (Cooper)

1960: Stirling Moss (Lotus) - po starcie z PP, dystans wyścigu pokonał w czasie: 2h 53m 45.500s, średnia prędkość: 108.599 km/h

• 2. miejsce: Bruce McLaren (Cooper),     3. miejsce: Phil Hill (Ferrari)

1961: Stirling Moss (Lotus) - po starcie z PP, dystans wyścigu pokonał w czasie: 2h 45m 50.100s, średnia prędkość: 113.788 km/h

2. miejsce: Richie Ginther (Ferrari),     3. miejsce: Phil Hill (Ferrari)


1962: Bruce McLaren (Cooper) - po starcie z P3, dystans wyścigu pokonał w czasie: 2h 46m 29.700s, średnia prędkość: 113.337 km/h 

• 2. miejsce: Phil Hill (Ferrari),     3. miejsce: Lorenzo Bandini (Ferrari)

1963: Graham Hill (BRM) - po starcie z P2, dystans wyścigu pokonał w czasie: 2h 41m 49.700s, średnia prędkość: 116.605 km/h

• 2. miejsce: Richie Ginther (BRM),     3. miejsce: Bruce McLaren (Cooper)

1964: Graham Hill (BRM) - po starcie z P3, dystans wyścigu pokonał w czasie: 2h 41m 19.500s, średnia prędkość: 116.969 km/h

• 2. miejsce: Richie Ginther (BRM),     3. miejsce: Peter Arundell (Lotus)

1965: Graham Hill (BRM) - po starcie z PP, dystans wyścigu pokonał w czasie: 2h 37m 39.600s, średnia prędkość: 119.688 km/h

• 2. miejsce: Lorenzo Bandini (Ferrari),     3. miejsce: Jackie Stewart (BRM)

1966: Jackie Stewart (BRM) - po starcie z P3, dystans wyścigu pokonał w czasie: 2h 33m 10.500s, średnia prędkość: 123.192 km/h

• 2. miejsce: Lorenzo Bandini (Ferrari),     3. miejsce: Graham Hill (BRM)

1967: Denny Hulme (Brabham) - po starcie z P4, dystans wyścigu pokonał w czasie: 2h 34m 34.300s, średnia prędkość: 122.079 km/h

• 2. miejsce: Graham Hill (Lotus),     3. miejsce: Chris Amon (Ferrari)

1968: Graham Hill (Lotus) - po starcie z PP, dystans wyścigu pokonał w czasie: 2h 00m 32.300s, średnia prędkość: 125.238 km/h

• 2. miejsce: Dick Attwood (BRM),                          3. miejsce: Lucien Bianchi (Cooper)

1969: Graham Hill (Lotus) - po starcie z P4, dystans wyścigu pokonał w czasie: 1h 56m 59.400s, średnia prędkość: 129.037 km/h

• 2. miejsce: Piers Courage (Brabham),     3. miejsce: Jo Siffert (Lotus)

1970: Jochen Rindt (Lotus) - po starcie z P8, dystans wyścigu pokonał w czasie: 1h 54m 36.600s, średnia prędkość: 131.716 km/h

• 2. miejsce: Jack Brabham (Brabham),     3. miejsce: Henri Pescarolo (Matra)

1971: Jackie Stewart (Tyrrell) - po starcie z PP, dystans wyścigu pokonał w czasie: 1h 52m 21.300s, średnia prędkość: 134.360 km/h

• 2. miejsce: Ronnie Peterson (March),     3. miejsce: Jacky Ickx (Ferrari)

1972: Jean-Pierre Beltoise (BRM) - po starcie z P4, dystans wyścigu pokonał w czasie: 2h 26m 54.700s, średnia prędkość: 102.756 km/h

• 2. miejsce: Jacky Ickx (Ferrari),     3. miejsce: Emerson Fittipaldi (Lotus)
  

1973: Jackie Stewart (Tyrrell) - po starcie z PP, dystans wyścigu pokonał w czasie: 1h 57m 44.300s, średnia prędkość: 130.298 km/h

• 2. miejsce: Emerson Fittipaldi (Lotus),     3. miejsce: Ronnie Peterson (Lotus)

1974: Ronnie Peterson (Lotus) - po starcie z P3, dystans wyścigu pokonał w czasie: 1h 58m 03.700s, średnia prędkość: 129.941 km/h

• 2. miejsce: Jody Scheckter (Tyrrell),     3. miejsce: Jean-Pierre Jarier (Shadow)

1975: Niki Lauda (Ferrari) - po starcie z PP, dystans wyścigu pokonał w czasie: 2h 01m 21.310s, średnia prędkość: 121.552 km/h

2. miejsce: Emerson Fittipaldi (McLaren),    
3. miejsce: Carlos Pace (Brabham)


1976: Niki Lauda (Ferrari) - po starcie z PP, dystans wyścigu pokonał w czasie: 1h 59m 51.470s, średnia prędkość: 129.321 km/h

• 2. miejsce: Jody Scheckter (Tyrrell),     3. miejsce: Patrick Depailler (Tyrrell)

1977: Jody Scheckter (Wolf) - po starcie z P2, dystans wyścigu pokonał w czasie: 1h 57m 52.770s, średnia prędkość: 128.120 km/h

• 2. miejsce: Niki Lauda (Ferrari),     3. miejsce: Carlos Reutemann (Ferrari)

1978: Patrick Depailler (Tyrrell) - po starcie z P5, dystans wyścigu pokonał w czasie: 1h 55m 14.660s , średnia prędkość: 129.325 km/h

• 2. miejsce: Niki Lauda (Brabham),     3. miejsce: Jody Scheckter (Wolf)

1979: Jody Scheckter (Ferrari) - po starcie z PP, dystans wyścigu pokonał w czasie: 1h 55m 22.480s, średnia prędkość: 130.902 km/h

• 2. miejsce: Clay Regazzoni (Williams),     3. miejsce: Carlos Reutemann (Lotus)

1980: Carlos Reutemann (Williams) - po starcie z P2, dystans wyścigu pokonał w czasie: 1h 55m 34.365s, średnia prędkość: 130.677 km/h

• 2. miejsce: Jacques Laffite (Ligier),     3. miejsce: Nelson Piquet (Brabham)
  

1981: Gilles Villeneuve (Ferrari) - po starcie z P2, dystans wyścigu pokonał w czasie: 1h 54m 23.380s, średnia prędkość: 132.029 km/h

• 2. miejsce: Alan Jones (Williams),     3. miejsce: Jacques Laffite (Ligier)

1982: Riccardo Patrese (Barbham) - po starcie z P2, dystans wyścigu pokonał w czasie: 1h 54m 11.259s, średnia prędkość: 132.262 km/h

• 2. miejsce: Didier Pironi (Ferrari),                        3. miejsce: Andrea de Cesaris (Alfa Romeo)

1983: Keke Rosberg (Williams) - po starcie z P5, dystans wyścigu pokonał w czasie: 1h 56m 38.121s, średnia prędkość: 129.487 km/h

• 2. miejsce: Nelson Piquet (Brabham),     3. miejsce: Alain Prost (Renault)
  

1984: Alain Prost (McLaren) - po starcie z PP, dystans wyścigu pokonał w czasie: 1h 01m 07.740s, średnia prędkość: 100.776 km/h

• 2. miejsce: Ayrton Senna (Toleman),     3. miejsce: Rene Arnoux (Ferrari)

1985: Alain Prost (McLaren) - po starcie z P5, dystans wyścigu pokonał w czasie: 1h 51m 58.034s, średnia prędkość: 138.435 km/h

• 2. miejsce: Michele Alboreto (Ferrari),     3. miejsce: Elio de Angelis (Lotus)

1986: Alain Prost (McLaren) - po starcie z PP, dystans wyścigu pokonał w czasie: 1h 55m 41.060s, średnia prędkość: 134.634 km/h

• 2. miejsce: Keke Rosberg (McLaren),     3. miejsce: Ayrton Senna (Lotus)
  

1987: Ayrton Senna (Lotus) - po starcie z P2, dystans wyścigu pokonał w czasie: 1h 57m 54.085s, średnia prędkość: 132.102 km/h

• 2. miejsce: Nelson Piquet (Williams),     3. miejsce: Michele Alboreto (Ferrari)

1988: Alain Prost (McLaren) - po starcie z P2, dystans wyścigu pokonał w czasie: 1h 57m 17.077s, średnia prędkość: 132.797 km/h

• 2. miejsce: Gerhard Berger (Ferrari),     3. miejsce: Michele Alboreto (Ferrari)

1989: Ayrton Senna (McLaren) - po starcie z PP, dystans wyścigu pokonał w czasie: 1h 53m 33.251s, średnia prędkość: 135.401 km/h

2. miejsce: Alain Prost (McLaren),    
3. miejsce: Stefano Modena (Brabham)


1990: Ayrton Senna (McLaren) - po starcie z PP, dystans wyścigu pokonał w czasie: 1h 52m 46.982s, średnia prędkość: 138.097 km/h

• 2. miejsce: Jean Alesi (Tyrrell),     3. miejsce: Gerhard Berger (McLaren)

1991: Ayrton Senna (McLaren) - po starcie z PP, dystans wyścigu pokonał w czasie: 1h 53m 02.334s, średnia prędkość: 137.785 km/h

• 2. miejsce: Nigel Mansell (Williams),     3. miejsce: Jean Alesi (Ferrari)

1992: Ayrton Senna (McLaren) - po starcie z P3, dystans wyścigu pokonał w czasie: 1h 50m 59.372s, średnia prędkość: 140.329 km/h

• 2. miejsce: Nigel Mansell (Williams),     3. miejsce: Riccardo Patrese (Williams)

1993: Ayrton Senna (McLaren) - po starcie z P3, dystans wyścigu pokonał w czasie: 1h 52m 10.947s, średnia prędkość: 138.837 km/h

• 2. miejsce: Damon Hill (Williams),     3. miejsce: Jean Alesi (Ferrari)

1994: Michael Schumacher (Benetton) - po starcie z PP, dystans wyścigu pokonał w czasie: 1h 49m 55.372s, średnia prędkość: 141.691 km/h

• 2. miejsce: Martin Brundle (McLaren),     3. miejsce: Gerhard Berger (Ferrari)

1995: Michael Schumacher (Benetton) - po starcie z P2, dystans wyścigu pokonał w czasie: 1h 53m 11.258s, średnia prędkość: 137.604 km/h

• 2. miejsce: Damon Hill (Williams),     3. miejsce: Gerhard Berger (Ferrari)

1996: Olivier Panis (Ligier) - po starcie z P14, dystans wyścigu pokonał w czasie: 2h 00m 45.629s, średnia prędkość: 124.014 km/h

• 2. miejsce: David Coulthard (McLaren),              3. miejsce: Johnny Herbert (Sauber)

1997: Michael Schumacher (Ferrari) - po starcie z P2, dystans wyścigu pokonał w czasie: 2h 00m 05.654s, średnia prędkość: 104.264 km/h

• 2. miejsce: Ruben Barrichello (Stewart),     3. miejsce: Eddie Irvine (Ferrari)

1998: Mika Hakkinen (McLaren) - po starcie z PP, dystans wyścigu pokonał w czasie: 1h 51m 23.595s, średnia prędkość: 141.459 km/h

• 2. miejsce: Giancarlo Fisichella (Benetton),     3. miejsce: Eddie Irvine (Ferrari)

1999: Michael Schumacher (Ferrari) - po starcie z P2, dystans wyścigu pokonał w czasie: 1h 49m 31.812s, średnia prędkość: 143.865 km/h

• 2. miejsce: Eddie Irvine (Ferrari),     3. miejsce: Mika Hakkinen (McLaren)

2000: David Coulthard (McLaren) - po starcie z P3, dystans wyścigu pokonał w czasie: 1h 49m 28.213s, średnia prędkość: 144.072 km/h

• 2. miejsce: Rubens Barrichello (Ferrari),     3. miejsce: Giancarlo Fisichella (Benetton)

2001: Michael Schumacher (Ferrari)- po starcie z P2, dystans wyścigu pokonał w czasie: 1h 47m 22.561s, średnia prędkość: 146.882 km/h

• 2. miejsce: Michael Schumacher (Ferrari),     3. miejsce: Eddie Irvine (Jaguar)

2002: David Coulthard (McLaren) - po starcie z P2, dystans wyścigu pokonał w czasie: 1h 45m 39.055s, średnia prędkość: 149.280 km/h

2. miejsce: Michael Schumacher (Ferrari),    
3. miejsce: Ralf Schumacher (Williams)


2003: Juan Pablo Montoya (Williams) - po starcie z P3, dystans wyścigu pokonał w czasie: 1h 42m 19.010s, średnia prędkość: 152.773 km/h

• 2. miejsce: Kimi Raikkonen (McLaren),     3. miejsce: Michael Schumacher (Ferrari)

2004: Jarno Trulli (Renault) - po starcie z PP, dystans wyścigu pokonał w czasie: 1h 45m 46.601s, średnia prędkość: 145.881 km/h

• 2. miejsce: Jenson Button (BAR),     3. miejsce: Rubens Barrichello (Ferrari)

2005: Kimi Raikkonen (McLaren) - po starcie z PP, dystans wyścigu pokonał w czasie: 1h 45m 15.556s, średnia prędkość: 148.502 km/h

• 2. miejsce: Nick Heidfeld (Williams),     3. miejsce: Mark Webber (Williams)

2006: Fernando Alonso (Renault) - po starcie z PP, dystans wyścigu pokonał w czasie: 1h 43m 43.116s, średnia prędkość: 150.708 km/h

• 2. miejsce: Juan Pablo Montoya (McLaren),     3. miejsce: David Coulthard (Red Bull)

2007: Fernando Alonso (McLaren) - po starcie z PP, dystans wyścigu pokonał w czasie: 1h 40m 29.329s, średnia prędkość: 155.552 km/h

• 2. miejsce: Lewis Hamilton (McLaren),     3. miejsce: Felipe Massa (Ferrari)

2008: Lewis Hamilton (McLaren) - po starcie z P3, dystans wyścigu pokonał w czasie: 2h 00m 42.742s, średnia prędkość: 126.171 km/h

• 2. miejsce: Robert Kubica (BMW Sauber),     3. miejsce: Felipe Massa (Ferrari)

2009: Jenson Button (Brawn GP) - po starcie z PP, dystans wyścigu pokonał w czasie: 1h 40m 44.282s, średnia prędkość: 155.167 km/h

• 2. miejsce: Rubens Barrichello (Brawn GP),                                                                              3. miejsce: Kimi Raikkonen (Ferrari)

ZDOBYWCY PP W GP MONAKO:
1950: Juan Manuel Fangio (Alfa Romeo) - 1:50.2s
1955: Juan Manuel Fangio (Mercedes) - 1:41.1s
1956: Juan Manuel Fangio (Ferrari) - 1:44.0s
1957: Juan Manuel Fangio (Maserati) - 1:42.7s
1958: Tony Brooks (Vanwall) - 1:39.8s
1959: Stirling Moss (Cooper) - 1:39.6s
1960: Stirling Moss (Lotus) - 1:36.3s
1961: Stirling Moss (Lotus)  - 1:39.1s
1962: Jim Clark (Lotus) - 1:35.4s
1963: Jim Clark (Lotus) - 1:34.3s
1964: Jim Clark (Lotus) - 1:34.0s
1965: Graham Hill (BRM) - 1:32.5s
1966: Jim Clark (Lotus) - 1:29.9s
1967: Jack Brabham (Brabham) - 1:27.6s
1968: Graham Hill (Lotus) - 1:28.2s
1969: Jackie Stewart (Matra) - 1:24.6s
1970: Jackie Stewart (March) - 1:24.0s
1971: Jackie Stewart (Tyrrell) - 1:23.2s
1972: Emerson Fittipaldi (Lotus) - 1:21.4s
1973: Jackie Stewart (Tyrrell) - 1:27.5s
1974: Niki Lauda (Ferrari) - 1:26.3s
1975: Niki Lauda (Ferrari) - 1:26.40s
1976: Niki Lauda (Ferrari) - 1:29.65s
1977: John Watson (Brabham) - 1:29.86s
1978: Carlos Reutemann (Ferrari) - 1:28.34s
1979: Jody Scheckter (Ferrari) - 1:26.45s
1980: Dider Pironi (Ligier) - 1:24.813s
1981: Nelson Piquet (Brabham) - 1:25.710s
1982: Rene Arnoux (Renault) - 1:23.281s
1983: Alain Prost (Renault) - 1:24.840s
1984: Alain Prost (McLaren) - 1:22.661s
1985: Ayrton Senna (Lotus) - 1:20.450s
1986: Alain Prost (McLaren) - 1:22.627s
1987: Nigel Mansell (Williams) - 1:23.039s
1988: Ayrton Senna (McLaren) - 1:23.998s
1989: Ayrton Senna (McLaren) - 1:22.308s
1990: Ayrton Senna (McLaren) - 1:21.314s     
1991: Ayrton Senna (McLaren) - 1:20.344s     
1992: Nigel Mansell (Williams) - 1:19.495s     
1993: Alain Prost (Williams) - 1:20.557s     
1994: Michael Schumacher (Benetton) - 1:18.560s
1995: Damon Hill (Williams) - 1:21.952s     
1996: Michael Schumacher (Ferrari) - 1:20.356s     
1997: Heinz-Harald Frentzen (Williams) - 1:18.216s     
1998: Mika Häkkinen (McLaren) - 1:19.798s     
1999: Mika Häkkinen (McLaren) - 1:20.547s     
2000: Michael Schumacher (Ferrari) - 1:19.475s     
2001: David Coulthard (McLaren) - 1:17.430s     
2002: Juan-Pablo Montoya (Williams) - 1:16.676s     
2003: Ralf Schumacher (Williams) - 1:15.259s     
2004: Jarno Trulli (Renault) - 1:13.985s     
2005: Kimi Räikkönen (McLaren) - 2:30.323s     
2006: Fernando Alonso (Renault) - 1:13.962s     
2007: Fernando Alonso (McLaren) - 1:15.726s     
2008: Felipe Massa (Ferrari) - 1:15.787s     
2009: Jenson Button (Brawn GP) - 1:14.902s

ZDOBYWCY FL W GP MONAKO:
1950: Juan Manuel Fangio (Alfa Romeo) - 1:51.0s
1955: Juan Manuel Fangio (Mercedes) - 1:42.4s (na 27 okrążeniu)
1956: Juan Manuel Fangio (Ferrari) - 1:44.4s (na 100 okrążeniu)
1957: Juan Manuel Fangio (Maserati) - 1:45.6s
1958: Mike Hawthorn (Ferrari) - 1:40.6s (na 36 okrążeniu)
1959: Jack Brabham (Cooper) - 1:40.4s (na 83 okrążeniu)
1960: Bruce McLaren (Cooper) - 1:36.2s (na 11 okrążeniu)
1961: Richie Ginther (Ferrari) - 1:36.3s (na 84 okrążeniu)
1962: Jim Clark (Lotus) - 1:35.5s (na 42 okrążeniu)
1963: John Surtees (Ferrari) - 1:34.5s (na 100 okrążeniu)
1964: Graham Hill (BRM) - 1:33.9s (na 53 okrążeniu)
1965: Graham Hill (BRM) - 1:31.7s (na 82 okrążeniu)
1966: Lorenzo Bandini (Ferrari) - 1:29.8s (na 90 okrążeniu)
1967: Jim Clark (Lotus) - 1:29.5s (na 38 okrążeniu)
1968: Dick Attwood (BRM) - 1:28.1s (na 80 okrążeniu)
1969: Jackie Stewart (Matra) - 1:25.1s (na 16 okrążeniu)
1970: Jochen Rindt (Lotus) - 1:23.2s (na 80 okrążeniu)
1971: Jackie Stewart (Tyrrell) - 1:22.2s (na 57 okrążeniu)
1972: Jean-Pierre Beltoise (BRM) - 1:40.0s (na 9 okrążeniu)
1973: Emerson Fittipaldi (Lotus) - 1:28.1s (na 78 okrążeniu)
1974: Ronnie Peterson (Lotus) - 1:27.9s (na 57 okrążeniu)
1975: Patrick Depailler (Tyrrell) - 1:28.67s (na 68 okrążeniu)
1976: Clay Regazzoni (Ferrari) - 1:30.28s (na 60 okrążeniu)
1977: Jody Scheckter (Wolf) - 1:31.07s (na 35 okrążeniu)
1978: Niki Lauda (Brabham) - 1:28.65s (na 72 okrążeniu)
1979: Patrick Depailler (Ligier) - 1:28.82s (na 69 okrążeniu)
1980: Carlos Reutemann (Williams) - 1:27.418s (na 40 okrążeniu)
1981: Alan Jones (Williams) - 1:27.470s (na 48 okrążeniu)
1982: Riccardo Patrese (Brabham) - 1:26.354s (na 69 okrążeniu)     
1983: Nelson Piquet (Brabham) - 1:27.283s (na 69 okrążeniu)     
1984: Ayrton Senna (Toleman) - 1:54.334s (na 24 okrążeniu)   
1985: Michele Alboreto (Ferrari) - 1:22.637s (na 60 okrążeniu)   
1986: Alain Prost (McLaren) - 1:26.607s (na 51 okrążeniu)   
1987: Ayrton Senna (Lotus) - 1:27.685s (na 72 okrążeniu)   
1988: Ayrton Senna (McLaren) - 1:26.321s (na 59 okrążeniu)   
1989: Alain Prost (McLaren) - 1:25.501s (na 59 okrążeniu)   
1990: Ayrton Senna (McLaren) -1:24.468s (na 59 okrążeniu)   
1991: Alain Prost (Ferrari) - 1:24.368s (na 77 okrążeniu)   
1992: Nigel Mansell (Williams) - 1:21.598s (na 74 okrążeniu)   
1993: Alain Prost (Williams) - 1:23.604s (na 52 okrążeniu)   
1994: Michael Schumacher (Benetton) - 1:21.076s (na 35 okrążeniu)   
1995: Jean Alesi (Ferrari) - 1:24.621s (na 36 okrążeniu)   
1996: Jean Alesi (Benetton) - 1:25.205s (na 59 okrążeniu)   
1997: Michael Schumacher (Ferrari) - 1:53.315s (na 26 okrążeniu)   
1998: Mika Häkkinen (McLaren) - 1:22.948s (na 29 okrążeniu)   
1999: Mika Häkkinen (McLaren) - 1:22.259s (na 67 okrążeniu)   
2000: Mika Häkkinen (McLaren) - 1:21.571s (na 57 okrążeniu)   
2001: David Coulthard (McLaren) - 1:19.424s (na 68 okrążeniu)   
2002: Rubens Barrichello (Ferrari) - 1:18.023s (na 68 okrążeniu)   
2003: Kimi Räikkönen (McLaren) - 1:14.545s (na 49 okrążeniu)   
2004: Michael Schumacher (Ferrari) - 1:14.439s (na 23 okrążeniu)   
2005: Michael Schumacher (Ferrari) - 1:15.842s (na 40 okrążeniu)   
2006: Michael Schumacher (Ferrari) - 1:15.143s (na 74 okrążeniu)   
2007: Fernando Alonso (McLaren) - 1:15.284s (na 44 okrążeniu)   
2008: Kimi Räikkönen (Ferrari) - 1:16.689s (na 74 okrążeniu)   
2009: Felipe Massa (Ferrari) - 1:15.154s (na 50 okrążeniu)

Źródło: informacje własne autora