W latach 1992, 1993 Williamsy (14B i 15C) uchodziły za najlepsze bolidy swojej dekady. Dowodem na to były 2 tytuły mistrzowskie dla konstruktorów i zdobyte indywidualnie przez Alana Prosta i Nigiela Mansela. Konstruktorem tych zwycięskich bolidów był Patrick Head. W 1993 roku podczas GP Francji, Williams jako pierwszy w samochodach jednomiejscowych F1 zastosował ABS, który dał temu bolidowi niewątpliwie wielki atut w walce z konkurencją (Przezornie system ten został zakazany w sezonie 1994 i na całe szczęście obowiązuje do dziś). Kolejna nowinka techniczna stawiająca FW14B i kolejne modele Williamsa na pierwszym miejscu pod względem technologicznym, był system aktywnego zawieszenia. Nie było to na owe czasy rozwiązanie nowatorskie. Już kilkanaście lat temu genialny Colin Chapman zastosował go w swoim Lotusie. Jednak powolność ówczesnych komputerów nie pozwalała na jego pełne wykorzystanie. System ten preferował wtedy trasy o wolnej charakterystyce, gdyż zbyt szybki np. kontakt z poboczem lub dziurą nie dawał oczekiwanej reakcji w zadowalającym czasie. Inżynierowie Williamsa zaadaptowali te rozwiązania na ówczesne możliwości i osiągnęli zadziwiające efekty, zamykając usta sceptykom, którzy krytykowali to rewelacyjne rozwiązanie Chapmana. Aktywne zawieszenie znacznie uproszczone w stosunku do używanych w Lotusie poprawiało również aerodynamikę, przez znaczne obniżenie bolidu i zlikwidowane niemal do 0 wibracji na koło kierownicze. Na niezwykłość konstrukcji Heada duży wpływ miał użyty napęd. Doskonała konstrukcja Francuskiego producenta - Renault okazał się bezkonkurencyjna prawie do końca lat 90. Niektóre dane techniczne modelu 14B (osiągi 15C były bardzo zbliżone): Pojemność sokowa silnika Renault V10 3498 mm Średnica cylindra 95 mm, ze skokiem tłoka 49,3 mm. Moc przy 14 200 obr/min osiągała 760 KM. Karoserię wykonano z włókien węglowych.